Ik ben een dichter weet je
Wel. Ik ben er één, zo één,
echt, echt, wel. Als de wereld
in taal verkleurt, sta ik daar
aan de rand, en kijk, en kijk,
en schrijf. Ik schrijf. Ik twijfel.
Ben ik het wel? Daar, daar aan
de rand die schrijft? Want ik weet,
ik weet, ik weet zoveel van
alles. Opzienbarend veel.
Van alles en van niets. Dat,
dat weet ik, dus ik twijfel.
Want ik weet niets.
Ik kan me niet herinneren dat ik vroeger bang was om te schrijven. Maar vroeger was ik iets minder kritisch en wat meer overtuigd van mijn eigen kunnen. Wanneer besloot ik dat wat ik schreef niet bijzonder was? En maakte ik het daarmee iets dat niet bijzonder was? Of was het dat al niet? Of wel. En wie zou me dat kunnen vertellen? Niemand toch. Dus waarom?
De beslissing om weer te gaan schrijven, een beslissing die ik de afgelopen jaren een aantal keer heb genomen, heeft me al een twintigtal gedichten opgeleverd die misschien wel beter waren dan mijn vroege werken. Maar vroeger ging het me wel makkelijker af. Ik ben nu veel meer afhankelijk van stuctuur, waardoor het voor mij zelf soms zo "gemaakt" lijkt. En vroeger schreef ik bijna alles op wat ik bedacht, nu vergeet ik de meeste juweeltjes en maak ik noodgedwongen gedichten van drijfhout, kiezelstenen en scherven. Maar moet een dichter altijd met zelfgevonden edelstenen van taal werken? Misschien ben ik te veeleisend.
Misschien, wanneer ik eindelijk verhuisd ben, ga ik alles wat ik heb geschreven bij elkaar zoeken en herevalueren. En delen, want het is zonde dat wat ik schrijf zelfs voor mij zelf verstopt is.
Nu ga ik slapen. Nog heel even slapen. En dromen zoals ik een jaar geleden droomde. Of dromen zoals ik twee weken geleden droomde. Ik zal dromen, en ik zal uitgerust en geïnspireerd wakker worden. Ik zal enigzins vrolijk en gelukkig wakker worden. En ik zal nieuwe gedichten en verhalen schrijven. Gedichten en verhalen die meer dan de moeite waard zijn.
Een gedicht over de waarheid van een dichter.
Muse - Feeling Goodmood: Beetje gefrustreerd, beetje maar
042427092009
